چکیده:

شرط تعهد به دریافت، یکی از عناصر حیاتی قراردادهای بلندمدت فروش و عرضه در حوزه انرژی و به طور خاص در قراردادهای فروش و انتقال گاز است. فلسفه و مبنای پیش‌بینی و درج شرط تعهد به دریافت به‌طور مشخص، متمرکز بر اهمیت و ضرورت تضمین سطح حداقلی درآمد فروشنده، به علاوه بازگشت سرمایه وی و همچنین پوشش هزینه‌های هنگفت ناشی از اجرای پروژه‌های بالادستی است که تا مرحله آماده‌سازی گاز برای انتقال به خریدار متقبل شده است. علیرغم اینکه در قراردادهای فروش و انتقال گاز ب‌هطور گسترده و متداول از روش شرط تعهد به دریافت استفاده می‌شود، اعتبار و قابلیت اجرای این شرط به نحو دقیق و کامل در نظام‌های حقوقی مختلف مشخص نشده و مورد مناقشه قرار گرفته است. یکی از مباحث قابل طرح درباره شرط تعهد به دریافت این است که برخی نظام‌های حقوقی از آن به عنوان شرط مجازات یاد کرده و از این رو آن را نامعتبر و غیرقابل اجرا تلقی می‌کنند. در نقطه مقابل، پاره‌ای دیگر، این شرط را به مثابه نوعی خسارت مقطوع انگاشته و آن را کاملاً معتبر و لازم الاجرا می‌دانند. این مقاله می‌کوشد پاره‌ای از ابهامات ماهیت حقوقی و اعتبار شرط تعهد به دریافت را با نگاهی ویژه به رویکرد نظام حقوقی انگلیس و ایران در این باره بررسی کند.

کلید واژه‌ها:

مسؤولیت بین‌المللی – جامعه بین‌الملل - حقوق بین‌الملل محیط زیست – معاهدات بین‌المللی- آلودگی فرامرزي – جبران خسارت- اعاده به وضعیت سابق – پرداخت غرامت.

نويسندگان:

 سید عباس پورهاشمی- استاديار دانشگاه آزاد اسلامي واحد علوم و تحقيقات تهران، دانشکده محيط زيست و انرژي
مریم السادات موسوي- دانشجوي کارشناسي ارشد حقوق محيط

برای مشاهده متن مقاله فایل زیر را دانلود نمایید