چکیده:

اگرچه هنوز نمی توان با قاطعیت از «قانون اساسی بین المللی» سخن گفت یا فهرست قواعد دستوری بین المللی را احصا کرد، دستورگرایی به عنوان یک رویکرد در خوانش و تفسیر حقوق بین الملل، جایگاه خود را یافته است. چنین فهمی از حقوق بین الملل که کارکرد اصلی ا ش، همچنان تنظیم روابط میان حاکمیت دولت های برابر است، آثاری به دنبال دارد و موجب تحول در ادراک این نظام حقوقی می شود. مطالعه تحلیلی توصیفی حاضر نشان می دهد که خوانش دستورگرایانه، انگاره های سلسله مراتبی حقوق بین الملل را تقویت می کند و ازاین رو، سبب شفافیت و انسجام حقوق برای تابعان می شود و تفسیر قواعد را نیز تحت تأثیر قرار می دهد. به علاوه، هم حاکمیت ملی و هم حکمرانی بین المللی در پرتو قواعد دستوری، با محدودیت های عملی روبه رو می شوند

کلید واژه‌ها:

دستورگرایی، حقوق بین‌الملل، سلسله‌مراتب هنجاری، تفسیر، حاکمیّت، حکمرانی بین‌المللی

نويسندگان:

عباسعلی کدخدایی-  استاد حقوق بین‌الملل دانشگاه تهران
امیر مقامی-  نويسنده مسئول، استاديار دانشکده حقوق و الهیات، دانشگاه شهید اشرفی اصفهانی، اصفهان

برای مشاهده متن مقاله فایل زیر را دانلود نمایید