چکیده:

اصل پنجاهم قانون اساسي جمهوري اسلامي ايران مقرر ميدارد: «درجمهوري اسلامي، حفاظت محيط زيست كه نسل امروز و نسلهاي بعد بايد در آن حيات اجتماعي رو به رشدي داشته باشند، وظيفه عمومي تلقي ميگردد. از اين رو فعاليتهاي اقتصادي و غير آن كه با آلودگي محيط زيست يا تخريب غيرقابل جبران آن ملازمه پيدا كند، ممنوع است». اين تحقيق در صدد تجزيه و تحليل محتوا و آسيب شناسي اين اصل قانون اساسي است.

کلید واژه‌ها:

حاکمیت ، توسعه پایدار ، محیط زیست ، تخریب ، آلودگی